Onlangs bezocht ik een ziekenhuis in de regio waar ik woon. Ik kwam en kom daar vaker, niet alleen voor mezelf. Zodra ik het parkeerterrein oprijd, is dicht bij de ingang een flink aantalplekken gereserveerd en gemarkeerd als parkeerplaats voor mindervaliden. Daar maak ik dankbaar gebruik van.
Soms moet ik toch ergens anders parkeren, omdat die plekken alle bezet zijn. Is op zich niet zo’n punt al blijft het lastig om vanaf een verder gelegen parkeerplek naar de hoofdingang te komen.
Ik ging, deze keer met mijn kruk, naar de hoofdingang en passeerde de gehandicapten parkeerplaatsen. Tot mijn stomme verbazing zag ik dat er een plek was waarop een auto stond, niet voorzien van de bekende blauwe kaart. Ik keek nog eens goed en op dat moment kwam de eigenaar aanlopen, als door een horzel gestoken. Hij vroeg zich af waar ik me mee bemoeide. Ik probeerde hem beleefd uit te leggen voor wie de plek waarop hij stond, bedoeld is. Meneer had daar duidelijk helemaal geen boodschap aan en wilde me bijna te lijf gaan. Gelukkig liep ik op dat moment met mijn kruk, waarmee ik me toch een beetje dreigend kon voordoen….
Ik heb hem beleefd gevraagd of hij dat in het vervolg niet meer wilde doen. Ook voor zijn eigen bestwil. Er wordt soms stevig gecontroleerd en op onterecht gebruikmaken van een invalidenparkeerplaats staat een heel flinke boete.
Ik voegde er brutaalweg toch nog aan toe: “Als u mijn plaats inneemt, neemt u dan ook mijn handicap”, analoog aan de bordencombinatie die ik ooit had gezien. Die zin deed hem snel in de auto stappen en verdwijnen, wellicht met een rood hoofd. Van enige opluchting mijnerzijds was duidelijk sprake.
Helaas komt het voor, ook op parkeerplaatsen bij en onder winkelcentra. Aan respect, wederzijds begrip en gevoel voor inclusiviteit kan nog veel worden verbeterd.
Hein van der Zande (Leiderdorp)
Voorheen organisatieadviseur bij de overheid, nu gepensioneerd
76 jaar, getrouwd met Els, twee adoptiekinderen, opa van Amara en Rohan